Bunlar, diyor Çakır, bunlar kurtlar.

Bunlar, diyor Çakır, bunlar sonunda birbirlerini yiyecekler.

Bunlar, diyor Çakır, bunlar ziyanları birbirlerinedir.

Bunlar, diyor Çakır, gözlerini dört aç da bak, bunlar kendilerinden başkasına benzemezler.

Bunlar, diyor Çakır, birçoğu iyi insanlardır, kendilerinden başkasına ziyanları yoktur. Ama bu da bir ziyandır.

Ben de bunlardandım, diyor Çakır. Ama sonra atları sevdim.

Bunlar, diyor Çakır, yaşamları ölümdür.

Bunlar, diyor Çakır, bunu bilirler. Ama gene de böyle yaşarlar.

Bunlar, diyor Çakır, hiç acı çekmezler.

Bunlar, diyor Çakır, çok acı çekerler, ama hiç belli etmezler.

Bunların sonu yoktur, diyor Çakır. Böyle eriyip giderler. Gençliklerine doymadan.

Onlar bu yolu seçmiştir, diyor Çakır, unutma çocuk, herkesin bir yolu vardır hayatta, ama herkes kendi yolunu, iyi ya da kötü seçemez.

Bu çocuklara yazık olacak, diyor Çakır. Ama başka nasıl olabilirdi ki?

Çakır içini çekiyor: Hiçbiri fena insan değildir.

Hepsini tanırım.

Hiçbiri…

Eylül'ün Gölgesinde Bir Yazdı romanından.